Jæja við Bjarni höfum nú ekki verið dugleg að blogga þó margt hafi á daga okkar drifið. Við skelltum okkur til Kanada yfir jólin til að kæla okkur niður og það var sko aldeilis kalt, en það gekk samt ekki áfalla laust að komast til Kanada.

Kanadaferðin
Við áttum flug frá LA kl. 7.30 þann 22. desember, en komumst að því þegar við vorum búin að tékka okkur inn að það var búið að seinka fluginu okkar um 3 klst sem þýddi það að við vorum búin að missa af tengifluginu okkar til Buffalo þar sem mamma og pabbi ætluðu að sækja okkur. Þetta var svona nett panik svo við förum að reyna að finna einhvern frá flugfélaginu okkar, en viti menn það er enginn frá flugfélaginu í terminalinu okkar. Við ákveðum því að reyna að hringja í flugfélagið en það svarar enginn í fyrstu tilraununum okkar. En í 5 tilraun náum við í gegn og þá er okkur tilkynnt að það séu öll flug uppbókuð og við munum ekki komast frá New York (millilentum þar) fyrr en 25. desember. Við vorum nú ekki alveg sátt við þetta svo starfsmaðurinn skellti bara á okkur. Við vorum nú ekki alveg viss hvað við ættum að gera og veltum því fyrir okkur að fara bara heima aftur, en þá föttuðum við það að það var búið að tékka töskurnar okkar inn svo það var engin leið fyrir okkur að fá þær aftur, svo við hefðum verið allslaus hér í LA yfir jólin.

Við ákveðum því að hringja aftur og náum í annan starfsmann. Eftir langa bið þá tilkynnir hann okkur það að hann geti tekið frá tvö sæti fyrir okkur í morgunflugi þann 23. desember frá New York, en það þýddi að við þyrftum að gista á gólfinu í flugstöðinni yfir nóttina í New York. En þar sem við erum að reyna að ákveða okkur með mömmu og pabba í hinum símanum þá ákveður þessi starfsmaður að skella á okkur líka og eftir það náðum við ekki í flugfélagið (þeir hafa blokkað númerið okkar ). Við Bjarni ákveðum því bara að skella okkur til New York upp á von og óvon að fá far til Buffalo morguninn eftir, en vorum samt einnig að vona að tengifluginu okkar hafi seinkað líka svo eftilvill næðum við því í New York.

Þegar við lendum loksins á flugvellinum í New York þá hringum við í pabba og hann tilkynnir okkur það að tengiflugið okkar sé ekki ennþá farið, en þá tilkynnir flugstjórinn okkur það að það sé enginn landgangur laus svo við þurfum að bíða í vélinni. Við biðum í 40 mín í flugvélinni. Þegar við komumst loksins út þá hringi ég aftur í pabba og hann segir okkur að tengiflugið sé ekki ennþá farið, svo við hlaupum eins og brjálæðingar af stað og komumst milli þriggja terminala á 5 mínútum, auðvitað með því að hlaupa eins hratt og við gátum og svo smjaðra við verði til að hleypa okkur fremst í röð í gegnumlýsingu, en þetta gekk allt saman, en við misstum af tengifluginu, það munaði 2 mínútum.

Þetta leit ekkert mjög glæsilega út fyrir okkur, terminalið var stútfullt af fólki sem var fast svo það var hvergi staður til að setjast niður á, og þá meina ég hvergi, það var ekki einu sinni gólfpláss til að setjast niður á. Við förum og tölum við starfsmann frá flugfélaginu og vildum vera viss um að við ættum frátekin sæti um morguninn daginn eftir, en þá tilkynnir hún okkar það að hún geti bara reddað okkur flugi eftir klst svo við komumst lokst til Buffalo á réttum tíma.

Til að toppa þetta þá komumst við Bjarni að því þegar við ætluðum að fara heim aftur frá Kanada að það var búið að afpannta öll flugin okkar frá Buffalo. Við áttum ekki til orð, en sem betur fer var afgreiðsludaman svo elskuleg að redda okkur flugi heim sem tók bæði styttri tíma en það flug sem við áttum fyrst bókað og við flugum á fyrsta farrými  það var geggjað, ég er ekki viss um að við Bjarni getum nokkurn tíman flogið aftur í almennu farrými.

Dvölin okkar í Kanada var æðisleg, dekrað við okkur á hótel mömmu og borðað út í eitt. Við hittum Dag líka í fyrsta skipti síðan í júlí þegar hann var pínulítill, en aumingja Margrét og Raggi hafa áhyggur af því að Dagur sé komin með "áunna ofvirkni" út af mér  . Við Bjarni höfðum ekki góð áhrif á hann og brutum allar reglur sem Margrét og Raggi eru búin að vera að reyna að kenna Degi frá fyrsta degi, hahaha.

Ég mæli endilega með Kanada sem áfangastað í ferðalagið og sérstaklega með Niagra falls, þetta er alveg snilldar staður, eins og lítið Las Vegas, en með vínekrum allt í kring.

Lentum í miðri handtöku
Löggunni hér í LA er eitthvað illa við okkur Bjarna, það er ekki nóg með það að hún sekti okkur brjálæðislega fyrir að labba ekki yfir götuna á gangstétt, heldur munaði engu að við yrðum skotin niður. Við Bjarni ákváðum að taka labb frá íbúðinni okkar og fá okkur kaffi. Þegar við erum að labba eftir götunni okkar þá þurfum við að fara yfir eina þvergötu, og þegar við erum rétt búin að labba inn á götuna förum við að velta fyrir okkur afhverju það er þyrla að sveima yfir okkur. Við lítum svo inn þvergötuna og þá sjáum við bara um 20 löggubyssum beint að okkur í svona 20 metra fjarlægð. Byssunum var reyndar ekki beint að okkur, heldur mönnunum sem lágu á götunni, en málið er að ef einum þeirra hefði dottið í hug að haupa af stað þá hefðum við akkurat verið í sigtinu líka. Ég verð að viðurkenna að ég fattaði ekki fyrst hvað var að gerast, leið frekar eins og ég væri stödd í kvikmynd, en við drifum okkur nú að hlaupa yfir götuna, en þá fattaði ég hvað það hefði lítið þurft til, til þess að hafa lent í alvöru hasar og þá fékk ég vægt sjokk. Það er alltaf stuð í LA 

 

Nú er kominn prófastemming í mannskapinn, en andstætt því sem margir gætu haldið, er það er sá tími ársins þegar maður reynir að finna sér allt annað að gera en að læra. Ég hef staðið mig ljómandi vel í því hingað til.. þó ég segi sjálfur frá... og hef m.a. skoðað slúðurfréttirnar sem ég annars nenni sjaldnast að lesa og hvað þá að tjá mig sérstaklega um.
Nú er það nýjasta nýtt í Hollywood að giftast vinum sínum í einhverskonar vinahjónabandi. Jamm það kemur líklega fáum á óvart að hér er um að ræða Beckham-Cruise hjónaband. Þið eruð eflaust að velta fyrir ykkur hvernig þetta virkar, en þetta virkar þannig að hjón velja sér vinahjón til að giftast hvort öðru... öll. Ég veit ekki alveg hvert framhaldið er, hvort fólk fer að búa saman og hvort þetta flækir eitthvað þau hjónabönd sem fyrir eru, en það sem ég er sérstaklega að velta fyrir mér er hvernig í ósköpunum einhverjum dettur þetta í hug og hvernig kemur sá hinn sami sér að því að biðja vini sína að giftast sér og konunni sinni. Kemur þetta upp bara svona í daglegu tali: "jæja.. mikið um að vera um helgina.. heyriði annars vorum við að velta fyrir okkur hvort þið væruð til að giftast okkur.." Eða var þetta rómantískt. Fóru Cruise hjónin á skeljarnar og báðu Beckham hjónin að giftast sér? Ég er ekki viss... en ég hefði verið til í að vera fluga á vegg þar sem þetta bónorð var borið upp.
Það fylgdi svo fréttinni sem ég las að Victoria hefði nú ekki verið hrifinn af þessari hugmynd í byrjun en nú hafi hún hins vegar verið sannfærð um ágæti þess að eiga tvo eiginmenn og eina eiginkonu. Jæja... Beckham er jú Man.Utd. maður í grunninn, maður getur átt von á hverju sem er frá svoleiðis fólki.. jafnvel að þeir giftist vinum sínum og eiginkonum þeirra.
En ég bíð spenntur eftir Beckham-Cruise hjónaskilnaðinum, en það sem er meira spennandi er hvað gerist ef Beckham skilur við Victoriu, ætli hann yrði þá ennþá giftur Tom Cruise og Katie Holmes?
Jæja, vonum að þetta blessist allt. Próflesturinn bíður.

Eins og margir hafa eflaust heyrt hafa eldar geysað um LA svæðið síðastliðnar vikur þar sem fólk og eignir þess hafa verið í hættu. Sem betur fer hafa nú ekki margir dáið í þessum eldum en nokkur hundruð hús hafa orðið eldunum að bráð. Það sem vakti sérstaka athygli hjá okkur var umræðan hér um það hvernig fólk ætti að gera sig tilbúið til að flýja. Þannig er að Bandaríkjamenn eru ekki mikið fyrir að skrá hluti í gagnagrunna og hvað þá að þeir treysti því sem þeir sjálfir hafa skráð í tölvur. Það er því lykilatriði þegar þú ert rétt í þann veg að fara að brenna inni að þú eyðir smá tíma í að leyta að tryggingapappírunum þínum. Ef þú ekki nærð að grípa þá með á leiðinni út þá ertu bara ótryggður. Hefðbundin brunaáætlun heimilsins er því einhvernvegin þannig:
- Hlaupa og finna tryggingapappírana
- Vekja konu og/eða börn
- og ef tími gefst til, hoppa í brók
- koma sér út
Þess má geta að húsin hérna eru almennt byggð úr tré og líkjast því meira bálkesti en brennandi húsi.

En nú steðjar ný ógn að Los Angeles búum (angelenos). Undanfarna daga hefur verið varað við fyrsta stormi vetrarins og menn hafa verið að prufukeyra neyðarútsendingar á sjónvarpsstöðvunum, þ.e. maður er í sakleysi sínu að horfa á einhvern hámenningalegan þátt þegar allt í einu kemur rauður skjár sem segir "Testing Emergency Alert System". Þá hefur fólk verið að stafla sandpokum fyrir utan húsin hjá sér eins og það sé að undirbúa stríð við nágrannana. Í gær dundu svo ósköpin yfir okkur. Hitinn fór niður í 18-20 stig og það kom rigning nokkrum sinnum yfir daginn (kannski svona 4-5 sinnum, í nokkrar mínútúr í senn). Þetta varð til þess að sjónvarpsstöðvarnar sýndu beint frá því þegar menn í björgunarleiðangri dældu vatni af hraðbrautinni og fréttamenn tóku viðtal við dauðskelkað fólk sem hélt að einhverjir hólar í nágrenni við húsin þeirra færu af stað. Við skelltum okkur hins vegar bara í sund og hugsuðum að í svipuðu veðri í Íslandi hefði fólk sest út á pall milli skúra og grillað (þetta eru ekki ýkjur). Við erum líka orðin nokkuð viss um að fólk frá LA myndi líklega deyja í hrönnum í íslenskri veðráttu.

Annars er svo Thanksgiving í dag, hátíð sem haldin er árlega hér í USA. Það eru því bara við og heimilislausa fólkið sem er á ferli í dag. Allir aðrir halda sig innanhúss, borða kalkún og horfa á amerískan fótbolta. Við aftur á móti gerðum heiðarlega tilraun til að borða Thanksgiving mat (þ.e. kalkún, kartöflumús, með tilheyrandi sósu, graskersböku o.s.frv.) fyrir skömmu og komumst að sameiginlegri niðurstöðu um að hafa bara hakk og spagettí í staðinn. Eitt það merkilegasta við þessa hátíð er þó það að þetta er líklega sú hátíð sem hvað flestir fagna án þess að vita nokkurn skapaðan hlut um það hverju þeir eru að fagna.

Kveðja til allra, nær og fjær.

Þar sem alda glæpa hafa gengið yfir nágrenni USC og hverfisins okkar þá ákvað ég að skella mér á sjálfsvarnarnámskeið á vegum skólans. Ég er eingöngu búin að fara á einn part af fjórum á þessu námskeiði og var nokkuð ánægð eftir fyrsta hlutann. Á fyrsta hlutanum lærðum við nokkrar grunnstöður sjálfsvarnar og fara stöðurnar eftir viðbragðsstigi, þe. ef einhver ógnar mér fer ég í warning position og ef einhver ræðst á mig fer ég í defence position. Mér fannst þetta allt mjög skemmtilegt og fróðlegt og ákvað að sýna Bjarna hvað ég hafði lært á námskeiðunu þegar ég kom heim og byrjaði auðvitað strax á því að sýna honum defense, en það skilaði ekki þeim árangri sem ég bjóst við, þar sem Bjarni fer að skellihlæja og stendur varla í lappirnar. Ég var nú ekki alveg sátt við þessi viðbrögð, svo ég prófaði aftur og viti menn, Bjarni deyr aftur úr hlátri. Ég fór þá að velta því fyrir mér, að það kom aldrei fram á námskeiðinu hver raunverulegur tilgangur þessara stellinga væri, ég gerði alltaf ráð fyrir því að ég væri að gera mig tilbúna í slag, en ég sé það núna að tilgangur með þessu öllu saman er að koma árásamanninum svo á óvart að hann hnígur niður af hlátri og á meðan nýti ég tíma og hleyp í burtu :)

Í Hollywood gerast hlutirnir, en fyrir nokkrum vikum skrifuðum við Bjarni undir okkar fyrsta kvikmyndasamning. Því miður var sá samningur á þá leið að ef við myndum koma fram í þættinum "Gerð þáttanna" þá fengum við ekki borgað fyrir það, en kvikmyndasamningur samt sem áður.

Við Bjarni vorum svo heppin að Jóhanna bauð okkur á tökustað við gerð "vefþátta" af Heroes, þeir bera heitið Heroes Destiny, en frændi hennar er Eagle Egilsson, leikstýrði þáttunum. Ég hef aldei verið viðstödd tökur á sjónvarpsþáttum, og hvað þá í Hollywood svo mér fannt þetta alveg stór skemmtileg upplifun og ekki skemmdi það fyrir að sjá leikkonur sem hafa komið fram á sjónvarpsskjánum heima á Íslandi. Önnur leikkonan heitir Lina Esco en hún lék í þáttunum Cane sem voru sýndir á Skjá Einum. Hin leikkonan heitir Andrea Thompson, ég kannaðist því miður ekki við hana, en hún hefur leikið smærri hlutverk í heilum helling af myndum og þáttum. En hún lék einmitt hóru í "Wall Street".

Ekki má gleyma leikstjóranum Eagle Egilsson, sem var leikstjóri CSI Miami í nokkuð langan tíma.

Heimasíða þáttanna er eftirfarandi : http://www.nbc.com/Heroes/heroesdestiny/

Það er svolítið flott að koma á svona tökustað og sjá allt liðið sem vinnur að þessu bak við tjöldin, þetta var eins og maurahrúga, en það voru eingöngu 4 aðalleikarar. Verkfræðingurinn kom upp í okkur Jóhönnu og við vorum vissar um að það væri nú hægt að hagræða helling þarna á tökustað, þar sem það leit úr fyrir að það þyrfti sér starfsmann í hvern einasta smáhlut, en við vildum meina að stór hluti af þessu fólki gæti nú tekið á sig nokkru hlutverk. Eitt starfið þarna á kvikmynda staðnum heitir "Stand in" og það er alveg frábært, það er manneskja fengin sem er með nokkrunvegin sama litarhaft og aðalleikarinn og sú mannsekja verður að ganga í gegnum rulluna sem aðalleikarinn á að gera, bara til að mæla ljós og stilla myndavélar á hana, en svo þegar það er búið þá er aðalleikarinn fenginn á staðinn og þá er byrjað að taka upp. Ég átti nú ekki til orð, það er verið að borga þessum leikurum morð fjár fyrir þessar myndir, mér finnst nú alveg að þeir geti líka tekið þátt í undirbúningsvinnunni fyrir þessa þætti. En á meðan "Stand in" starfsmaðurinn er að störfum þá bíða leikararnir.

Annað sem var mjög gaman að sjá á tökustað er hvernig allir effectarnir eru gerðir, t.d. eins og þyrlur fyrir utan húsið o.s.frv. og líka að sjá hvað að er mikill lúxus að vinna þarna, geggjaðar máltíðir og snakk milli máltíða. (mætti halda að ég hugsaði bara um mat :) ).

Þegar ég og Bjarni vorum spurð hvað við vildum helst fá að gera á staðnum ef við mættum ráða og við svöruðum bæði: að fá að halda á hvíta og svarta spjaldinu í upphafi atriðis. (Emmi verður að kommenta á þetta og segja mér hvað það heitir ). Agli fannst við Bjarni ekki stefna hátt í kvikmyndabransanum.

Við erum reyndar búin að sjá eina stjörnu í viðbót hér í Hollywood, en þar var Harold Perrineau, sem er sá sem leikur Michael í Lost.

 

Kveðja úr reyknum í LA

 

Við Bjarni gerðum okkur dagamun á föstudaginn og kíktum á ströndina og horfa á Baywatch í beinni. Ég varð fyrir svolitlum vonbrigðum þar sem strandverðirnir voru ekkert líkir þeim sem voru í þáttunum, einn þeirra var með meiriháttar bumdu langt yfir rauðu stuttbuxurnar sínar og það eru engar strandvarða gellur þarna.

Á leiðinni heim keyrum við fram hjá Hooters, og ákveðum að skellar okkur þar inn til að fá okkur að borða. Fyrir þá sem vita ekki hvað Hooters er þá er það matsölustaður þar sem MJÖG léttklæddar stúlkur með risa brjóst eru að afgreiða matinn. Þegar við Bjarni erum búin að sitja þarna í nokkurn tíma þá kemur par inn á staðinn, sem er ekki frásögu færandi þar sem stúlkan er múslimi, og hulin frá toppi til táar. Við Bjarni áttu í mestu erfiðleikum með að halda niðri í okkur hlátrinu að sjá þessa stúlku ganga inn á staðinn. Aumingja stúlkan sat þarna og ekkert sást annað en andlitið á henni, og þarna sat kærastinn/maðurinn hennar og glápti á þessar fáklæddu brjóstagóðu gellur sem voru að afgreiða þau. Við Bjarni reyndum mjög leynilega að ná þessu sögulega atviki á mynd en myndina má finna á myndasíðunni okkar. 

Fyrir þá sem vilja fræðast meira um Hooters þér er vefsíða staðarins eftirfarandi: http://www.hooters.com/

Kveðja úr kuldanum í LA

Ég og Bjarni vorum á göngu um campus um daginn og þennan dag eins og marga aðra, þá var fólk að kynna hin ýmsu samtök fyrir nemendum. Ein af stúlkunum sem var að kynna þarna var merkt Greenpeace, og þá rifjaðist það upp fyrir mér að þegar ég var lítil þá ætlaði ég alltaf að vinna hjá Greenpeace þegar ég yrði stór, en sem betur fer varð ekkert úr því, en þegar við göngum fram hjá stúlkunni, þá kallar hún til okkar " Would you like to save the polar bears?". Ég verð að viðurkenna að þetta kom svolítið flatt upp á mig, og ég verð að koma því áleiðis áður en ég held áfram með söguna að ég var mikill stuðningsmaður þess að bjarga aumingja ísbjörnunum sem komu í heimsókn til Íslands. En alla vegnanna þá gat ég ekki orða bundist við þessa stúlku og kalla til baka " We are Icelandic, we shoot polar bears and eat whales". Bjarna var nú ekki alveg sáttur og spurði hvor ég væri að biðja um að það yrði gefið út veiðileyfi á okkur. Það hefur enginn reynt að skjóta okkur ennþá svo ég tel að við séum nokkuð óhult.

Kveðja úr kuldanum í LA.

Á föstudagskvöldið fórum við í Hollywood í eitt stærsta partý ársins hér í LA. Þetta var partý í tilefni af Halloween sem fer þannig fram að 250.000 af furðulegasta fólki borgarinnar kemur saman í búningum og sleppir af sér beislinu. Við reyndum að ná þessu á filmu og erum búin að setja inn nýjar myndir á nýjum myndasíðuna okkar: http://www.flickr.com/photos/bjarnioghelga. Myndirnar tala sínu máli en þarna mátti finna mjög fáklætt fólk, fólk með fjaðrir, hauslaust fólk, samkynhneigða súmó-glímu kappa o.s.frv. Fáir komu þó eins mikið á óvart og maður sem við rákumst á, en sá var íklæddur leðurbuxum með leðurgrímu og ber á ofan. Helga vildi ná af honum mynd og spurði hvort það væri í lagi. Hann sagði að það væri í góðu lagi og snéri sér við til að ná góðri "pósu". Við okkur blasti þá nakinn rassinn á manninum en hann hefur sennilega ekki nennt að klára að sauma buxurnar sínar. Við gátum ekki staðið á okkur og veltumst um af hlátri án þess að geta tekið myndina sem eftir smá tíma varð pínu vandræðalegt fyrir manninn í leðurbuxunum. Ég er nokkuð viss um að ég hafi séð hann roðna lítillega á rasskinnunum. Afraksturinn má finna á myndasíðunni okkar.

Við látum þetta duga í bili enda erum við enn að vinna okkur út úr því sem við sáum á föstudaginn. Kveðja úr borg englanna!

Góðir Íslendingar,
Undanfarna mánuði höfum við unnið að aðgerðaráætlun vegna bankakreppunnar. Eftir að hafa farið rækilega í gegnum efnahags- og rekstrarreikninga nýliðinna vikna höfum við ekki séð okkur annað fært en að blása til sóknar. Við höfum ákveðið að fara í útrás og flytja hluta síðunnar vestur um haf. Við munum með þessu spara allt að 49 kr. á viku (ef við værum duglegri að setja inn myndir) sem þýðir að íslenska ríkið mun líklega verða af skattekjum að fjárhæð u.þ.b. 75 kr. á mánuði sem þýðir rúmlega hálfu pundi minna í vasann á Gordon Brown.
Með þessu teljum við okkur vera að styrkja samband Íslendinga og Bandaríkjamanna auk þess sem við teljum þetta nauðsynlegar aðgerðir til að sýna Gordon Brown og hans fylgifiskum "puttann" með fullnægjandi hætti.

Annars eru komnar nýjar myndir inn á nýja svæðið okkar á Flickr en slóðin er http://www.flickr.com/photos/bjarnioghelga.

Kveðja að vestan!

Hver hefur ekki hugsað um að breyta nafninu sínu í eitthvað mjög svalt, t.d. Superman eða eitthvað. Líklega flestir, en það var alltaf mín niðurstaða að það yrði frekar kjánlaegt þar sem flestir myndu líklega bara halda áfram að kalla mig Bjarna. Þegar mamma var að skamma mig í "gamla daga" þá hefði hún ekki gargað Superman í stað: "Bjarni Þór Bjarnason". En það er merkileg staðreynd að asíubúum virðist ekki finnast þetta eins kjánalegt.
Gott dæmi er lögfræðingur frá asíu sem er með mér í skólanum sem kallar sig Justice. Ég hló bara þegar hann sagði mér þetta og spurði hvort þetta væri þýðing á nafninu hans en hann neitaði því. Honum fannst þetta bara töff. Maður getur ekki kallað sig Justice, hvað þá ef maður er lögfræðingur.
Þá kynntist ég Kínverja hérna fljótlega eftir að skólinn byrjaði sem hét Leo. Nokkuð auðvelt! Eftir að hafa þekkt manninn í u.þ.b. 2 mánuði hringir hann og kynnir sig sem Calvin. Ég vissi náttúrulega ekkert hvað var í gangi en fattaði fljótlega að hann hafði bara hætt að heita Leo og ákveðið að heita Calvin.
Ég gæti svo talið upp í allan dag fólk frá asíu sem hefur bara ákveðið að hætta að heita nöfnunum sínum og farið að heita einhverju týpísku bandarísku nafni, t.d. Jason eða John o.s.frv.
Eins og sjá má hef ég talsvert verið að velta þessu fyrir mér og var að ræða þetta við mann sem sagði mér frá stelpu í bekknum sínum, frá asíu, sem hafði rekist á nafnið Kinky (ég veit ekki alveg hvar en allavega...). Henni fannst þetta svo flott nafn að hún ákvað að kalla sig þetta. Það sem verra var að hún hafði eftirnafnið Ho og hét því orðið Kinky Ho (ísl. afbrigðileg vændiskona).

Kveðja úr LA, borginni þar sem fólk skiptir um nöfn eins og ....